دارم به یقین می‌رسم که همه چیز لیبی‌دو است. نیروی محرک تمام فعالیت‌های فوق برنامه‌ی انسانی‌. هر چیزی که فقط اندکی از چارچوب بیرون باشد، حتما یک سرش وصل است به لیبی‌دو. بنده خدا عاصی، از اولش هم همینو می‌گفت.

صبح زود، رفتنا، بوسیدش و دمِ گوشش گفت: تنگِ آبِ یخچالو پرش کن.

عصری، دزدکی رفت سر یخچال. تنگ آبِ خالی، هنوز توی یخجال بود.

- شربت می‌خوری جونم، یا چایی؟

- چایی می‌خوام خانومی. صبر می‌کنم تا دم بکشه.

بدیل آن‌چه هستیم؛ آن‌چه می‌خواهیم باشیم است یا به ساده‌گی آن‌چه نیستیم؟